De som skriv nynorsk, brukar de a- eller e-infinitiv?

Og kvifor?

Eg skal i gang med nynorsk studie. Har brukt nynorsk nokon år sidan eg jobbar på nynorsk skule, men eg er alt for dårlig og kjenner at eg vil bli betre. Først vil eg ta eit standpunkt om eg vil bruke a- eller e- ending. Tru det eller ei, eg har vingla litt dei siste åra..

Eg skriv ikkje nynorsk til kvardags, men eg har gjort det ganske mykje på jobb. Eg gikk over frå -a til -e på eit punkt, rett og slett fordi det er enklare å vere konsekvent på det sidan eg har e-infinitiv sjølv.

E-infinitivsmerket fordi det føles mest naturlig, og det er det jeg snakker i min dialekt også.

Eg bruker også -e av same grunn som dei over, at det er det eg har i dialekta mi. Eg vel i det store og heile dei mest dialektnære formene, når eg skriv, men kjenner på utfordringa med at eg blir meir og meir utvatna i talemålet, etter å ha budd i Oslo i 11 år.

Eg brukte først kløyvd infinitiv (har kløyving i dialekta der eg kjem frå, sjølv om eg aldri har brukt det sjølv), deretter -a. I løpet av åra har nynorsken min blitt meir utvatna, og -e er vel det minst ille i språket mitt. (Grøss.)

Sjølv brukte eg mykje meir konservative ord og former då eg brukte -a, men det er jo ikkje sånn at det er nokon regel om det. Mange synes kanskje det er enklare å skrive best mogleg nynorsk om det skil seg så mykje som mogleg frå bokmål.

Jeg bruker a-infinitiv når jeg skriver nynorsk. (ikke så ofte lenger, men av og til på jobb, bare sånn fordi jeg kan)

...

E, fordi dialekta mi gjer det. Kvifor gjere vanskeligare enn nødvendig?

Da blir det a på meg tenker jeg

-a, så mykje som eg kan. Når eg skal vera heilt sikker på å gjera det rett så hender det at eg køyrer -e, då kan eg liksom vera konsekvent heile vegen, men det passar dårleg med mi dialekt.

Darth skrev:

-a, så mykje som eg kan. Når eg skal vera heilt sikker på å gjera det rett så hender det at eg køyrer -e, då kan eg liksom vera konsekvent heile vegen, men det passar dårleg med mi dialekt.

-a og -e er sidestilte former, og med mindre du har kløyvd infinitiv i eigen dialekt bør du absolutt ikkje gjere noko anna enn å vere konsekvent.

A for det er nærast dialekta mi.

A, då det er nærast dialekta mi.

Eg skriv nynorsk i enkelte sammanhengar, og brukar då e-infinitiv. Mest fordi det passar med dialekta mi (sunnfjord) og fordi det var slik eg (og alle andre) skreiv i grunnskulen.

E for meg

E-ending her sidan det er det som ligg nærast dialekta mi.
Hadde nynorsk som hovudmål på skulen i alle år men når eg starta mi fartstid på diverse forum valgde eg bokmål; eg kjende meg meir anonym då - fullstendig ulogisk, eg ser det.

Didjeridust skrev:

E for meg

Kvifor i granskauen skreiv eg E? Skal vera A, for schwarte!

Didjeridust skrev:

Kvifor i granskauen skreiv eg E? Skal vera A, for schwarte!

Stussa litt, ja.

Eg bruker e-infinitiv når eg skriv nynorsk. (Noko eg ikkje gjer så ofte)

I mi opprinnelege dialekt så er det a-endingar, men no som eg knotar, så er det e-endingar.

For meg kjennest a-endingar no veldig krøkkete og oppstylta ut.


(Men nynorsken min er rusten. Korleis er det - om eg skriv "å knote", skal eg då og skrive "eg knoter"? Det verkar veldig rart.)